در ظهر یک روز بهاری بارش باران به همه جا زیبایی و طراوت خاصی بخشیده بود.خورشید در اوج آسمان پرتوهای نورش را به زمین میتاباند وگلها و درختان از برکت وجودش بهره مند می شدند.در مزرعه گلهای آفتابگردان گلی در کنار حصار چوبی مزرعه از همه گلها زیباتر و شادابتر بود ,هر روز با نوازش نور خورشید از خواب بر میخواست وبه اشعه های پر فروغش چشم میدوخت و رشد میافت.

رضا پسری سبزه با موهایی مجعد و قدی متوسط در روستایی دور در کنار پدر و مادرش زندگی میکرد.او به تازگی به کلاس اول رفته به همین دلیل هر روز مجبور بود راه درازی را برای رفتن به مدرسه طی کند . آن روز بسیار خوشحال بود چرا که بعد از چند روز مادرش از مسافرت بر گشته بود و میدانست وقتی از مدرسه به خانه برگردد مادر دوباره با چهره ای خندان به استقبالش می آید . همینطور که لیله کنان مسیر خانه را می آمد به این فکر می کرد که ای کاش میتوانستم هدیه ای برای مادرم تهیه کنم. ناگهان نگاهش به مزرعه گل آفتابگردان افتاد ,مزرعه پر بود از گلهای آفتابگردانی که همه رو به سوی خورشید بودند. یادش آمد که مادر گل آفتابگردان را خیلی دوست دارد, تصمیم گرفت شاخه ای از این گلها را بچیند و به مادر هدیه دهد.خیلی خوشحال شد کیفش را به هوا انداخت و شروع کرد به دویدن به طرف مزرعه.

کنار مزرعه ایستاد,حصار چوبی بلندی اطراف مزرعه کشیده شده بود.رضا کمی فکر کردکه چگونه می تواند یک شاخه گل بچیند.به سختی خود را به بالای حصار رساند .نگاهی به گلها انداخت. با اینکه هر روز از کنارشان میگذشت با این حال هیچ وقت اینقدر به نظرش زیبا نیامده بودند.خوب نگاه کرد چون میخواست زیبا ترین و بزرگترین گل را برای مادرش بچیند. گل زیبای کنار حصار توجه او را به خود جلب کرد از همان بالا خود را به گل رساند.ساقه گل را گرفت و تا میتوانست کشید.محکم به پایین حصار پرتاب شد ولی هنوز گل در دستش بود.

رضا خوشحال تر از قبل و با سرعت بیشتری راه خانه را در پیش گرفت.در راه مدام چهره مادر را هنگامی که گل را به او میدهد مجسم میکرد.گله ای گوسفند از روبرو ی جاده میامد رضا حرکتش را آهسته کرد تا از میان گوسفندان بگذرد.,وقتی از بین گوسفندان گذشت نگاهش به گل افتاد که بخشی از آنرا یکی از گوسفندان خورده بود.برگشت و با عصبانیت نگاهی به گله انداخت ولی نفهمید کار کدام گوسفند بوده؟ دوباره به راه خودش ادامه داد .هنوز در فکر گل وگوسفندان بود که موتور سواری با سرعت از کنارش گذشت ,رضا خواست خودش را کنار بکشد که در گودال آبی افتاد و همه لباسهایش و از آن مهمتر گلش گلی شدند.

آرام به راهش ادامه داد.دیگر عجله زیادی برای رفتن به خانه نداشت.به خانه که رسید در زد و کنار ایستاد .مادر جلوی در آمد و نگاهی با تعجب به سر تا پای پسرش انداخت .رضا دستش را دراز کرد و گل را به مادرش داد,دیگر نتوانست جلوی گریه اش را بگیرد شروع به گریه کرد.مادر رضا را در آغوش گرفت و با خود به داخل خانه برد.

رضا لباسهایش را عوض کرد وکنار مادر نشست .مادر به طرف حیاط رفت و از رضا خواست تا همراهش برود .کنار باغچه نشست .هنوز چهره رضا ناراحت و غمگین بود.مادر دستش را باز کرد .دست مادر پر بود از دانه های گل آفتابگردان ,رو به رضا گفت:این دانه ها را در باغچه میکارم از امروز تو باید هر روز به آنها آب بدهی تا رشد کنند.

رضا هر روز به باغچه آب میداد و طولی نکشید که باغچه خانه پر شده بود از گلهای آفتابگردان زیبا و شادابی که همه به طرف نور خورشید قد می کشیدند.

نویسنده:زهرا ذاکری

منبع:دل رویایی